ตอนที่ 177 ข้อตกลงที่สาม

ป่าดิบชื้นอันหนาแน่น ชื้นอบอ้าว เรือนยอดที่แผ่ขยายออกค้ำเงามืดผืนใหญ่ไว้

พื้นดินทับถมด้วยใบไม้ร่วงหนาชั้นหนึ่ง เริ่มเกิดการเน่าเปื่อยแล้ว แผ่กระจายกลิ่นอับชื้นจาง ๆ ออกมา

มดและแมลงหนาแน่นยั้วเยี้ยมุดออกมาจากรอยแยกในดินและใบไม้ร่วง คลานขึ้นบนร่างมนุษย์ที่ล้มลง วนเวียนรอบบาดแผลที่ดำคล้ำและส่งกลิ่นเหม็นเพื่อดำเนินการ

กัดแทะ ฉีกกระชาก และถึงขั้นวางไข่ไว้ในนั้น

กระบวนการทั้งหมดดำเนินจากกลางวันจนถึงค่ำคืน อย่างต่อเนื่องอยู่ระยะหนึ่ง

แต่ตงเล่อไม่ขยับเขยื้อนเลยตลอดเวลา ปล่อยให้แมลงคลานไปทั่ว ประหนึ่งตายลงแล้ว

จนถึงครู่หนึ่ง แสงขาวเลือนรางผุดขึ้นภายในร่าง ปกคลุมทั้งร่างกาย เขาจึงกระตุกและขดตัวขึ้นมาอย่างฉับพลันครั้งหนึ่ง เพื่อแสวงหาไออุ่นสักนิด

และเมื่อประกายแสงถึงจุดสูงสุด เงาร่างของตงเล่อก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

มดและแมลงที่สูญเสียสิ่งค้ำจุนก็ร่วงลงพื้นทันที

สิ่งที่ร่วงลงมาพร้อมกันนั้นยังมี “ฝุ่น” ละเอียดบางอย่าง