ตอนที่ 173 สำนักเทียนเหยี่ยน

โลกภายนอก;

ศาลเทพหลักเมืองอำเภอป่าเทา;

ฉือป๋อซึ่งกำลังบำเพ็ญเพียรด้วยการหายใจรับปราณพลันลืมตาขึ้น รู้สึกเพียงว่าที่กลางอกมีความอึดอัดใจที่ยากจะเอ่ยออกมาเพิ่มขึ้นมาอย่างหนึ่ง ถูกกดจนหายใจไม่ออก

กระทั่งปราณปฐมฟ้าดินในการรับรู้ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้น

อย่างไรก็เข้าฌานบำเพ็ญเพียรไม่ได้ จึงเดินออกจากประตูศาลเพื่อผ่อนคลายอารมณ์เสียเลย

ก็พบอย่างเด่นชัดว่าอาวุธมรรคากว่าหนึ่งร้อยนายที่รอดชีวิตจากกองทัพไท่ผิงต่างก็มีมโนจิตเลื่อนลอย จิตใจล่องลอยกันทุกคน;

จนกระทั่งฉือป๋อเดินเข้าไปใกล้พวกเขา พวกเขาจึงราวกับตื่นจากฝัน พลันรีบคารวะ: “ท่าน ท่าน”

“ไม่ต้องเช่นนั้น” ฉือป๋อยกมือห้าม เขาคาดเดาการเกิดการเปลี่ยนแปลงไว้บ้างแล้ว จึงถามในใจเงียบ ๆ ว่า: “รุ่นพี่ การต่อสู้ที่แนวหน้าจบลงแล้วหรือไม่ ราชสำนักแพ้แล้วหรือ”

เสียงของตงเล่อหยุดไปครู่หนึ่งจึงดังขึ้น: “เห็นได้ชัด”

“แม้ไม่แพ้ ก็ต้องมีการทุ่มเทราคาที่ต้องจ่ายที่ไม่น้อยอย่างแน่นอน โชคชะตาสูญเสียไปเป็นจำนวนมาก ไม่เช่นนั้นก็คงไม่ถึงขั้นทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของปราณปฐมทั้งทวีปซิงเซียว”