ตอนที่ 171 แพ้ทั้งคู่ดีกว่าชนะฝ่ายเดียว

ทวีปซิงเซียว;

ยามอาทิตย์สนธยา เงาเฉียงทอดยาวขึ้นเรื่อย ๆ;

ภูเขาใหญ่กว่าร้อยหมื่นลี้แผ่ปกคลุมด้วยลมหนาวยะเยือก กองทหารแตกพ่ายราวร้อยกว่าคนลากสังขารบาดเจ็บเดินฝ่าป่าภูเขา;

“พอแล้ว หยุดตรงนี้เถอะ ที่นี่ไม่มีเทพภูเขาหรือเทพแม่น้ำ ราชสำนักคงตามมาไม่ถึงแล้ว” ผู้นำเป็นชายหนุ่มที่ผ่านความยากลำบากมามาก เขาเงยหน้ามองนิมิตสวรรค์แล้วออกคำสั่งให้พักฟื้น

รูปขบวนที่ฝืนคงไว้แต่แรกก็สลายตัวจนหมดสิ้นในทันที

ทุกคนนั่งลงกับพื้น เงียบงันไม่เอ่ยคำ

ฉือป๋อเองก็ไม่ต่างกัน เขาหาก้อนหินมาพิงแล้วนึกถึงนายพลเทียนฮั่นที่ส่งพวกเขาออกมาในนาทีสุดท้าย “ไม่รู้ว่าอาจารย์จะหนีรอดออกมาได้หรือไม่”

ประหนึ่งฟ้าดินตอบรับ เสียงแปลกหน้าดังขึ้น

“หากไม่มีอะไรผิดพลาด ช่างของนายคงตายแล้ว”

ชั่วขณะนั้น ฉือป๋อขนลุกชัน ยันต์วิญญาณนับร้อยสายถูกเขาสะบัดขว้างออกไป ประกายแสงแสบตาราวมังกรว่ายหยอกล้อ ส่องทั้งพื้นที่ราวกับกลางวัน