เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
【ถิ่นทุรกันดาร】ในขณะที่กำลังยุ่งกับการจัดระเบียบสิ่งที่ได้รับและปรับแผน;
โลกมารธาตุ;
เมืองโม่;
สำนักงานใหญ่รัฐบาลสหพันธ์ปฏิวัติสังคม;
ภายในอาคารใหญ่โอ่อ่าสง่างามสีน้ำตาลแดง ชายหนุ่มรูปลักษณ์สุภาพเรียบร้อยสีหน้าหนักอึ้งผลักประตูเดินเข้าไปในห้องประชุมห้องหนึ่ง
ชั่วพริบตาที่ประตูใหญ่เปิดออก คนที่มาก่อนในห้องประชุมพร้อมเพรียงกันมองไปทางประตู เมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนชัดแล้ว จึงผงกศีรษะทักทาย
“คณบดีเฉิน ท่านมาแล้ว” บนโซฟาตัวหนึ่ง อันหรานที่คิ้วขมวดแน่นด้วยความกังวล เมื่อเห็นผู้มาเยือน ระหว่างคิ้วก็คลายลงบ้าง กล่าวทักทาย และส่งสัญญาณให้เฉินเต้ามานั่งข้างเขาได้
เฉินเต้าผงกศีรษะ หันศีรษะกวาดตามองสถานการณ์ในห้อง แล้วถามด้วยความกังวลใจอย่างหนักว่า “ประธานสูงสุดยังอยู่บนดวงจันทร์ ไม่ได้กลับมาใช่ไหม”
“ติดต่อแล้ว ควรจะใกล้กลับแล้ว” อันหรานตอบเสียงหนึ่ง แต่น้ำเสียงกลับมีความอย่างจนใจอยู่ไม่น้อย
โดยปกติแล้ว การมีผู้นำที่ความสามารถเหนือผู้อื่นและวิสัยทัศน์ยิ่งใหญ่เป็นเรื่องดี โดยเฉพาะในยุคแห่งความโกลาหล