ตอนที่ 163 การเดินทางไกลของถิ่นทุรกันดาร

โลกถิ่นทุรกันดาร ดวงดาวดั้งเดิม

ผืนแผ่นดินกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตมีลมพัดสีเทาก่อตัวขึ้น ราวกับยางลบจากมิติที่สูงกว่า ลบออกทุกสิ่งบนเส้นทางได้อย่างง่ายดาย ถมทุกสิ่งบนเส้นทางนั้นให้เรียบได้อย่างง่ายดาย

ภูเขาสูงกลายเป็นพื้นที่ราบ หุบเขาลึกกลายเป็นที่ราบ

ในยุคธรณีวิทยาอันไกลโพ้น คลื่นที่แผ่นทวีปใช้เวลานับร้อยล้านปีกว่าจะม้วนขึ้นมา กลับเพียงสาดระลอกคลื่นเล็ก ๆ ขึ้นมาแค่นิดเดียว ก็ถูกมือใหญ่คู่หนึ่งที่บุกเข้ามาจากห้วงอวกาศอันลึกล้ำทำให้สงบราบเรียบ

ท้องฟ้าและผืนแผ่นดินแผ่ขยายไปอย่างเป็นอนันต์ บรรจบกันที่เส้นขอบฟ้าในระยะไกล

และที่ต้นธารของทุกสิ่งนั้น ในเขตอุตสาหกรรมขนาดมหึมาสีเทาขาว ตงเล่อผู้เป็นต้นเหตุกลับไม่ใส่ใจสิ่งใดเลย

จิตสำนึกถอนออกจากโฟลเดอร์กลุ่มแชต เขานวดสมองที่ปวดตึงเล็กน้อย ตงเล่อแห่งถิ่นทุรกันดารเงยหน้ามองยานอวกาศลำหนึ่งที่เกือบก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างอยู่ไม่ไกลออกไป แล้วถอนหายใจ “ถ้าอาเหน่ามาเร็วกว่านี้อีกหน่อยก็ดี”

ถ้า【สมองในถัง】เข้าร่วมกลุ่มแชตได้เร็วขึ้น ทะลวงผ่านข้อจำกัดของสมองในโหลได้เร็วขึ้น ส่งข้อมูลของเรือรบลำนั้นเข้ากลุ่ม เขาก็ต้องสร้างยานอวกาศที่ดีกว่านี้ได้แน่

ไม่ใช่แบบตอนนี้ ที่อาศัยการใช้ประโยชน์จากซากยานอวกาศต่าง ๆ ประกอบปะติดปะต่อกันขึ้นมาเป็นของเย็บปะติดปะต่อ

ในขณะที่【ถิ่นทุรกันดาร】กำลังคร่ำครวญอยู่บ้าง ลมพัดสีเทาก็ก่อตัวขึ้นข้างกายเขา หุ่นยนต์นาโนควบแน่นเป็นลูกบอลสีเทาลูกเล็กที่ลอยอยู่ในน่านฟ้า เสียงใสกังวานรายงานต่อตงเล่อ