กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
วันถัดมา
ตงเล่อสะลึมสะลือจมดิ่งอยู่ในความฝันอันงดงาม ชั่วขณะถัดมา เสียงเคาะประตูรุนแรงดังขึ้นอย่างฉับพลัน ทั้งร่างสะดุ้งอย่างแรง เกือบจะตกเตียง
“หนวกหูชะมัด ใครกันแต่เช้าตรู่ ปล่อยให้คนได้นอนไหม” ตงเล่อเปิดประตูด้วยสีหน้าโกรธจัด กำลังจะด่า แต่ก็เห็นรอยยิ้มประจบเอาใจที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเด็กเล็กสามคนเข้าพอดี
“หิหิ เล่อเล่อ ถึงวันถัดมาแล้ว การ์ตูนเสร็จหรือยัง?!”
“ใช่ ให้พวกเราดูหน่อยสิ”
ตงเล่อชะงักไปหนึ่งวินาที สูดลมหายใจลึก กลืนคำหยาบที่จวนจะหลุดปากลงไป “วาดเสร็จแล้ว เข้ามาสิ”
หันตัวหลบให้ทาง เรียกทั้งสามคนเข้าห้อง แต่ปากก็ยังบ่นเบา ๆ “พวกนายมากันเร็วเกินไปแล้ว ต้องมีความคาดหวังขนาดนั้นเลยหรือ”
“นี่เรียกว่าเร็วหรือ สายกว่าเมื่อวานแล้ว”
“ใช่ เกือบเก้าโมงแล้ว”
พวกเขาโต้แย้งไปพลางมุ่งสู่ห้องของตงเล่อไปพลาง