เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“แน่นอนว่าเมืองโม่” ผู้บังคับกองร้อยฉีเอ่ยเมื่อได้ยินคำพูดของทั้งสอง สีหน้าเป็นเรื่องแน่นอน “นับตั้งแต่ประธานสูงสุดรับช่วงที่นี่และก่อตั้งพันธมิตรขึ้นมา พวกเราเริ่มลงมือดัดแปลงเมืองโม่ตลอด ใช้โลหิตหัวใจไปมากมายกว่าจะได้รูปลักษณ์อย่างวันนี้”
“ดัดแปลง?” เถาหลี่และเว่ยเหวินหลี่กวาดตามองเมืองตรงหน้าดุจความฝัน รู้สึกเพียงว่าเป็นเรื่องเพ้อฝัน ความเข้าใจต่อโลกแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ
ราวกับคนโบราณผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นในมหานครสมัยใหม่กะทันหัน ต้องเผชิญหน้ากับผลงานเทคโนโลยีสารพัดที่แปลกตาและไม่รู้จักโดยสิ้นเชิง
ความสะเทือนใจและแรงกระแทกที่ได้รับไม่อาจบรรยายด้วยถ้อยคำ
การดัดแปลงแบบใดกันแน่ถึงเปลี่ยนเมืองหนึ่งให้กลายเป็นเช่นนี้
ผู้บังคับกองร้อยฉีไม่พูดอะไรอีก คนในยุคนี้ หากไม่ได้เข้าร่วมดัดแปลงและสร้างเมืองโม่ด้วยตนเอง ปฏิกิริยาของคนส่วนใหญ่ก็เหมือนเว่ยและเถาทั้งสอง
พอเห็นมากเข้า พวกเขาก็จะเคยชินจนเป็นปกติเอง
“ไปกันเถอะ ผมจะพาพวกคุณไปที่พักรับรอง พักผ่อนที่นั่นได้ หากพันธมิตรยินดีเจรจากับพวกคุณ จะมีคนรับผิดชอบติดต่อมา” ผู้บังคับกองร้อยฉีเดินนำหน้า นำเถาหลี่และเว่ยเหวินหลี่มาที่โรงแรมแห่งหนึ่ง อธิบายสถานการณ์ให้พนักงานต้อนรับในโรงแรมฟังแล้วก็จากไป