ตอนที่ 48 ให้ความเจ็บปวดหยุดลง

ในความมืดลึกล้ำ เสียงกระแทกทึบดังขึ้นราวหยาดฝน หนวดสัมผัสปราณทมิฬมหึมาย่ำยีโรงเรียนจนเป็นซากปรักหักพัง แต่กลับทำอะไรเงาร่างหนึ่งในนั้นไม่ได้ จึงเปลี่ยนรูปแบบการโจมตีโดยตรง;

กรีดร้อง——

ใบหน้าดุร้ายน่ากลัวที่ประทับอยู่บนหนวดสัมผัสแต่ละเส้นส่งเสียงร้องแหลมเสียดหูแทงลึกถึงดวงจิตวิญญาณ มลพิษทางจิตวิญญาณที่พัวพันอยู่ในนั้นสามารถทำให้สิ่งมีชีวิตใดก็ตามที่มีเจตจำนงไม่ผ่านเกณฑ์ ตกอยู่ในความคลุ้มคลั่ง;

ชั่วพริบตาถัดมา คมดาบไร้รูปลักษณ์ฟันผ่าน งูปราณทีละตัวร่วงลงราวหยาดฝน เสียงระเบิดกึกก้องพลันลดลง;

“หนวกหูชะมัด สู้ไม่ได้ก็เริ่มตะโกนโหวกเหวก ไม่มีประโยชน์หรอก;” ตงเล่อเงยหน้า มองเห็นเมฆดำที่พลุ่งพล่านบนท้องฟ้า: “สู้รีบเสียแต่เนิ่น ๆ ยอมจำนนดีกว่า ให้ผมส่งเจ้าไปสู่ความหลุดพ้น”