ตอนที่ 21 เสียงกระซิบไร้สุ้มเสียง

ถนนดินดำสนิทที่ยังไม่ผ่านการทำให้แน่น

ชายหนุ่มผิวดำคล้ำที่เอามือกุมขาหนีบเดินกะโผลกกะเผลก ทุกย่างก้าวเจ็บจนสีหน้าบิดเบี้ยวน่ากลัว "ทั้งที่ตอนแรกก็ไม่มีอะไรนี่นา"

เขาเปิดเสื้อขึ้นมองแวบหนึ่ง ผิวหนังผืนใหญ่กลายเป็นสีม่วงคล้ำ เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บไม่น้อย เขารวบรวมความกล้าใช้นิ้วมือกดลงไป

ทันใดนั้นก็เจ็บจนเขาสูดลมหายใจเฮือก ผ่านไปสักพักใหญ่กว่าจะสงบลงได้

"โชคดีที่อีกเดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้ว" หลินอีเอ้อร์เงยหน้ามองสลัมที่ไม่ไกลออกไป ในแววตามีความอุ่นใจจาง ๆ เทียบกับความรุ่งเรืองภายนอก สลัมที่เขาอาศัยอยู่มากว่าสิบปีกลับทำให้เขาผ่อนคลายได้มากกว่า

"และในที่สุดก็มีผลลัพธ์ขึ้นมาบ้างแล้ว"