กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 296 การบำเพ็ญก้าวหน้า
ท้องฟ้ายามราตรีมืดสนิท ทำให้สมรภูมิเก้าหุบเหวอันอึกทึกกลับสงบและสันติอย่างหาได้ยาก
ในป่าทึบโบราณที่ทอดยาวสุดสายตา แม้จะยังได้ยินเสียงคำรามของสัตว์อสูรเป็นระยะ แต่ก็สงบกว่าตอนกลางวันมากแล้ว
เมื่อรัตติกาลมาเยือน เหล่าศิษย์ที่เข้าร่วมศึกใหญ่ร้อยสำนักต่างก็เงียบเสียงลง ไม่ไปรบกวนผู้อยู่อาศัยดั้งเดิมในสถานที่แห่งนี้อีก
อย่างไรเสีย นี่เพิ่งเป็นวันแรก ทุกสิ่งในสมรภูมิเก้าหุบเหวยังแปลกใหม่สำหรับพวกเขา ยามค่ำคืนย่อมไม่กล้าเสี่ยงออกไปอีก
ณ สถานที่แห่งหนึ่งซึ่งไม่มีผู้ใดรู้จักในป่าทึบ ชายหญิงคู่หนึ่งนั่งล้อมกองไฟ พูดคุยหัวเราะกันอย่างออกรส