กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 225 มรดกสืบทอดสามยอดวิชา
“น่าชังนัก!”
เมื่อเห็นว่าไม่มีทางไล่ตามทัน เว่ยเส้าหลิงก็ลงมายืนบนพื้น โกรธจนชกก้อนหินยักษ์ข้างกายจนแตกเป็นผุยผง
ไม่นานนัก ศิษย์คนอื่น ๆ ของสำนักดาวแตกก็ตามมาถึง
เมื่อเห็นเว่ยเส้าหลิงยืนนิ่งอยู่บนพื้น ศิษย์พี่จงก็รีบเข้าไปถามว่า “ประมุขน้อยเป็นอย่างไรบ้าง จับเฉินมู่ได้หรือไม่?”
“ข้าปล่อยให้เขาหนีไปแล้ว” เว่ยเส้าหลิงกล่าวอย่างเคียดแค้น
“เกิดอะไรขึ้น?” ศิษย์พี่จงถามด้วยสีหน้าตื่นตะลึง “หรือมีคนมาช่วยเขา? แต่ไม่ถูกสิ ในถิ่นทุรกันดารเช่นนี้ นอกจากพวกเราแล้วจะมีใครมาที่นี่อีก?”
“ไม่มีใครช่วยเขา” เว่ยเส้าหลิงกล่าวเสียงเย็น สีหน้าหม่นคล้ำ “เขาอาศัยความเร็วของตัวเองสลัดข้าหลุดไป”
“อะไรนะ? เป็นไปไม่ได้!”