กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 224 หนีเอาตัวรอด
หลังจากรอคอยราวกับวันเวลาผ่านไปเป็นปี ในที่สุดประตูตำหนักลับฟ้าดินก็เปิดออกจนหมด
มีเงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากประตู
เงาร่างนั้นดูเยาว์วัย รูปโฉมหล่อเหลา ดวงตาลึกล้ำราวห้วงดารา รูปร่างสูงโปร่งยิ่งเผยให้เห็นความสง่างาม
“เป็นเจ้า!”
เมื่อเห็นคนผู้นี้ รูม่านตาของเว่ยเส้าหลิงก็หดลง ก่อนรอยยิ้มจะผุดขึ้นบนใบหน้า “เฉินมู่ ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมาหาข้าถึงที่เอง”
“ดีเลย วันนี้เราจะคิดบัญชีแค้นเก่าแค้นใหม่พร้อมกัน ข้าไม่เพียงต้องการชีวิตเจ้า แต่ยังต้องการให้เจ้าส่งมอบมรดกสืบทอดของผู้เฒ่าสรรพวิชามาด้วย!”
กล่าวจบ เว่ยเส้าหลิงก็ชกออกไปหนึ่งหมัด ประกายหมัดอันน่าสะพรึงกลัวแผ่คลุมเฉินมู่ในพริบตา