กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 146 สามยอดเขาใหญ่แห่งสำนักชั้นใน
ผู้อาวุโสใหญ่รู้สึกประหลาดใจ ประมุขยอดเขาซุนกลายเป็นคนพูดง่ายเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด?
ช่างเถิด จะไปใส่ใจเรื่องพวกนี้ทำไม เรื่องน้อยย่อมดีกว่าเรื่องมาก
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ผู้อาวุโสใหญ่ก็นำซากของซุนเย่าฮวาออกมา วางไว้ในวิหารใหญ่ จากนั้นประสานมือกล่าวว่า “ข้ายังมีธุระ ประมุขยอดเขาซุน ขอตัวก่อน”
กล่าวจบ ผู้อาวุโสใหญ่ก็หันหลังเดินออกจากวิหารใหญ่
หลังมองส่งผู้อาวุโสใหญ่จากไป สีหน้าโกรธเกรี้ยวก็เข้าครอบงำซุนฮุยอย่างรวดเร็ว เขาข่มกลั้นโทสะ เดินไปข้างซากซุนเย่าฮวา ราวกับกำลังค้นหาบางสิ่ง
ครู่ต่อมา ซุนฮุยก็กัดฟันกรอด “เป็นอย่างที่คิด ถูกคนอื่นฆ่าตายจริง ๆ แม้แต่ถุงเก็บของก็หายไปด้วย!”