กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 145 เข้าสำนักชั้นใน
นอกหุบเขามารฟ้า
เมื่อมองดวงอาทิตย์ที่ค่อย ๆ ลับลง ผู้อาวุโสใหญ่ก็อดทอดถอนใจไม่ได้ “เหลือเวลาอีกเพียงคืนเดียวก็จะสิ้นสุดการทดสอบแล้ว”
“ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะมีคนรอดออกมาได้กี่คน”
“เฮ้อ ตอนนี้พวกเรามาหุบเขามารฟ้า ยังเร็วเกินไปอยู่ดี”
ผู้อาวุโสใหญ่ส่ายหน้า สะกดกลั้นความกระสับกระส่ายในใจ แล้วรอคอยอย่างอดทน
วันรุ่งขึ้น แสงอรุณสาดลงบนร่างผู้อาวุโสใหญ่ ผู้หลับตาแน่นราวกับพระพุทธรูปหินพลันลืมตาขึ้น
“ใกล้ได้เวลาแล้ว…”
ผู้อาวุโสใหญ่ลุกพรวดขึ้น มองไปยังหุบเขามารฟ้า ในใจเฝ้ารอให้ศิษย์ปรากฏตัว
ไม่นานนัก ศิษย์คนแรกก็วิ่งออกมาจากหุบเขามารฟ้าอย่างทุลักทุเล