0121

⬢⬢⬢

ตอนที่ 121 เสียงสะท้อนแห่งฝันร้าย

ลมราตรีหอบเอาเศษทรายพัดผ่าน ดั่งหัตถ์ไร้รูปนับไม่ถ้วนที่เสียดสีผิวพรรณส่วนที่เปิดเผยของหลินซิงเหออย่างหยาบกร้าน

นางสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายอย่างกะทันหัน แผ่นอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงราวกับเครื่องสูบลม

เหงื่อเย็นที่ซึมออกจากหน้าผากทำให้ปอยผมตรงขมับเปียกชื้น แนบติดแก้มอย่างเหนอะหนะจนชวนให้อึดอัด

นางยกมือขึ้นเช็ดออกโดยสัญชาตญาณ สายตากวาดมองไปยังด้านข้าง

ลู่เฟิงหายใจสม่ำเสมอ เห็นได้ชัดว่าหลับสนิทอย่างยิ่ง

ส่วนจูเชวี่ยยังคงรักษาท่าทางระแวดระวังไว้ กึ่งหลับกึ่งตื่นโดยหรี่ตาทั้งสองข้างลง ดั่งรูปสลักหินอันเงียบงัน

กองไฟมอดดับไปนานแล้ว เหลือเพียงสะเก็ดไฟที่หลงเหลืออยู่ไม่กี่สาย สั่นระริกอยู่กลางสายลมประหนึ่งจะดับลงได้ทุกเมื่อ