เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 355 บทส่งท้าย
ทุกคนกำลังซาบซึ้งกันอยู่ โกชิกิเจ้าตัวป่วนบรรยากาศก็อยู่ ๆ ก็ร้องไห้โฮออกมา เดิมทีแพ้แมตช์เขาก็เสียใจอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าจะไม่มีใครด่าเขาเลย
ไม่เพียงไม่ด่า ยังปลอบเขาอีก กลับถึงโรงเรียนปุ๊บก็เจอแบบนี้ โกชิกิเลยกลั้นไม่อยู่ ร้องไห้เป็นหมาทันที
เรียวสุเกะสะดุ้งเฮือกเพราะท่าโผของโกชิกิ พอหันไปมองก็เห็นน้ำมูกน้ำตาของโกชิกิไหลปนกันไปหมด แถมยังจะโผเข้ามาเกาะเขาเพื่อร้องไห้อีก
เรียวสุเกะถอยหลังสองก้าวอย่างระวังตัว ถึงเขากับโกชิกิจะเป็นเพื่อนกัน แต่เพื่อนก็เอาน้ำมูกมาเช็ดใส่ตัวกันไม่ได้!
“ฮือ ๆ ๆ ฉันซึ้งมากเลย! ทั้งที่ไม่ได้แชมป์ แต่ทุกคนก็ยังยินดีเชียร์แบบนี้ ฉันซึ้งมาก!”
อารมณ์ที่อัดอั้นมาตลอดทาง ในที่สุดก็ทนไม่ไหวในวินาทีนี้
ชิราบุมองโกชิกิอย่างแปลกใจ ราวกับเห็นสิ่งมีชีวิตหายาก แล้วก็ตั้งคำถามขึ้นมาในใจลึก ๆ ว่าทำไมคนเราถึงร้องไห้ได้ขนาดนี้กัน น่าเกลียดมากจริง ๆ
โชคดีที่ชิราบุไม่ได้พูดออกมา ไม่งั้นโกชิกิคงร้องไห้ดังขึ้นอีกเท่าตัว
เห็นโกชิกิร้องไห้หนักขนาดนั้น คนอื่นก็หัวเราะสะใจ ร้องไปเถอะ ร้องไป พอโค้ชวาชิโจจัดการธุระเสร็จ มีเวลาให้ร้องอีกเยอะ