กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 347 ฝันร้ายที่ถูกสะบั้น
“ได้สติแล้วนะ เรียวสุเกะจัง”
เทนโดเหยียดฝ่ามือไปโบกตรงหน้าเรียวสุเกะ เรียวสุเกะได้สติทันที จากนั้นก็พูดอย่างลนลาน
“ขอโทษครับรุ่นพี่เทนโด!”
เทนโดหยีตายิ้มอย่างมีความสุขมากแล้วส่ายหัว ไม่พูดอะไรต่อ
เรียวสุเกะจังเมื่อกี้เป็นแบบนั้น ใครจะใจร้ายตำหนิเขาลงล่ะ เจ้าหนูผมหยิกที่ฟูฟ่องชี้ชัน หน้าแดงราวกับเป็นไข้ ดวงตาสุกสกาว ดวงตาสวย ๆ สุกสกาว ใครเห็นก็ต้องหลง
ถ้าไม่ใช่เพราะทุกคนกำลังจ้องอยู่ เทนโดคงลงมือแสดงการดูดแมวครั้งใหญ่ให้ทุกคนดูตรงนั้นเลย สุดท้ายก็คงจบด้วยการถูกอัดเละ
วาชิโจที่ยืนหน้านิ่งอยู่ตรงม้านั่งโค้ช แทบไม่เคยมีสีหน้ายิ้ม แต่ก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา มองเรียวสุเกะที่ถูกรายล้อมด้วยผู้คน ในใจมีความรู้สึกราวกับลูกชายบ้านเรากำลังโตเป็นผู้ใหญ่ เรียวสุเกะเป็นเด็กดีแบบนี้ เกิดมาควรให้ทุกคนได้เห็น
“โอ้โฮ ได้รับความนิยมจริง ๆ นะ”
โฮชิอุมิเบะปาก พูดเสียงเปรี้ยว ๆ บนสนามมีผู้ชมหลายคนที่โฮชิอุมิคุ้นหน้ามาก ก่อนหน้านี้เคยดูแมตช์ของคาโมเมไดกันงั้นเหรอ ตอนที่ตัวเองลงแข่งกลับไม่มีใคร เขาปลอบใจตัวเองแบบนั้น