เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 333 ปอมปอมเชียร์ของเจ้าเหมียว
ไดจิยิ้มอย่างอ่อนโยน เขาเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าเจ้าตัวแสบนั่นสองคนวิ่งหนีไป แต่ก็ไม่ได้ห้าม เพราะกว่าจะได้มาถึงโตเกียวก็ต้องอาศัยฮินาตะ ปล่อยให้ฮินาตะเที่ยวให้สนุกเถอะ
จากนั้นก็ใช้สองมือดันหลังสึกาวาระ
“รุ่นพี่สึกาวาระของเรายังขี้ห่วงเหมือนเดิมนะ ถ้าห่วงมากกว่านี้จะกลายเป็นตาแก่แล้ว” พูดจบก็หันไปตะโกน
“ทานากะ มารับกระเป๋าหน่อย”
ทานากะจึงเป็นร่างจำแลงของน้องเล็กถือกระเป๋าผู้ทำงานอย่างไม่บ่น เดินตามหลังผู้ปกครองสองคนเข้าไปในโรงยิม ส่วนนิชิโนยะถือกล้องตื่นเต้นถ่ายรูปไปทั่ว กล้องนี้ยังเป็นกล้องที่นิชิโนยะอุตส่าห์ไปเอามาจากบ้านปู่ตอนกลางคืนอีกด้วย
พอฮินาตะกับคาเงยามะวิ่งเข้าโรงยิมมาห่างกันนิดเดียว การแข่งขันเซ็ตที่สามก็เพิ่งเริ่มพอดี จังหวะเวลาพอเหมาะมาก
ตอนนี้อัฒจันทร์แทบไม่มีที่ว่าง ฮินาตะกับคาเงยามะจึงได้แต่ยืนดูอยู่หลังสุด ฮินาตะตัวค่อนข้างเตี้ย ข้างหน้ายังมีคนยืนดูเกมอยู่ บังสายตาฮินาตะไว้ ฮินาตะเลยเขย่งเท้าขึ้นมองไม่หยุด
“เตี้ย”
คาเงยามะหัวเราะในลำคออยู่ข้างหลังฮินาตะ ฮินาตะโมโหจนกระโดดขึ้นทุบหัวคาเงยามะ คาเงยามะเดาไว้แล้วว่าฮินาตะจะทำแบบนี้ จึงเอียงหัวหลบล่วงหน้า ฮินาตะโมโหจนกระทืบเท้า