เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 332 ความกดดันก่อนเซ็ตที่สาม
เรียวสุเกะรู้สึกว่าเทนโดมีอะไรไม่ค่อยชอบกล จึงหันไปมองแวบหนึ่ง เห็นเทนโดก้มหน้านิ่ง ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ เขาจึงไม่ได้ใส่ใจมากนัก ตอนนี้เรียวสุเกะเหนื่อยจนแทบขาดใจ พลังสมองที่เซ็ตที่สองสูบไปไม่ใช่แค่เล็กน้อยเลย
รวมถึงโกชิกิด้วย เมื่อครู่ยังคึกคักอยู่บนคอร์ต พอลงจากสนามตอนนี้ก็ราวกับหมาตาย
เรอนมองเด็ก ๆ ที่หงอยกันไปหมดแล้วก็ถอนหายใจ ให้พวกเขาเล่นจนจบแมตช์ทั้งแมตช์ด้วยตัวเองก็ยังไม่ไหวจริง ๆ ถูกอีซึนะฝั่งตรงข้ามเล่นจนหมุนเป็นลูกข่าง แมตช์นี้ไม่ง่ายเลย เรอนมีความรู้สึกเลือนรางว่า อินเตอร์ไฮครั้งนี้อาจจะจบอยู่แค่นี้ก็ได้
เรอนดูวิตกกังวลมาก ทุกคนก็ไม่มีใครพูด พักก็พัก เช็ดเหงื่อก็เช็ดเหงื่อ ชั่วขณะหนึ่งบรรยากาศเงียบและกดต่ำอย่างประหลาด
อุชิจิมะมองทุกคนที่เงียบกันไป ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี ถ้าโค้ชวาชิโจอยู่ตรงนี้ก็คงดี ถึงโค้ชวาชิโจจะมองทุกคนไม่ถูกชะตาทุกวัน แต่ตอนที่โค้ชวาชิโจอยู่ บรรยากาศในทีมไม่เคยตกต่ำเลย
นี่เป็นครั้งแรกที่อุชิจิมะเสียดายว่าทำไมตัวเองไม่ใช่คนที่พูดเก่ง ๆ แบบนั้น อย่างน้อยก็จะทำให้บรรยากาศคึกคักขึ้นมาหน่อย
“ทำไมไม่มีใครพูดอะไรเลย?”