เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 329 ใช้หน้าแทนบอล
“ถ้ารู้แบบนี้ผมใช้หน้ารับบอลไปตั้งแต่แรกแล้ว”
พูดจบ เรียวสุเกะก็ถอนหายใจอีกครั้ง ผมหยิกบนหัวหย่อนลงตามไปด้วย ดูแล้วออกจะผิดหวังเล็ก ๆ
โกชิกิอึ้งไป เรียวสุเกะคิดอะไรไม่เป็นผู้ใหญ่แบบนี้ได้ยังไง การใช้หน้ารับบอลก็ไม่ใช่ทำไม่ได้ แต่พอเป็นเรียวสุเกะแล้วมันดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย โกชิกินึกภาพไม่ออกจริง ๆ ว่าบนใบหน้าหล่อเหลาของเรียวสุเกะจะมีรอยแดงจากลูกวอลเลย์บอลได้หน้าตาอย่างไร นึกภาพไม่ออกเลยสักนิด
ชิราบุที่วิ่งมาพร้อมลมหายใจหอบ ๆ ได้ยินประโยคนี้ สีหน้าก็บูดบึ้งแล้วพูดว่า
“ขอแค่คนไม่เป็นอะไรก็พอ แต้มนี้เดี๋ยวก็ไล่กลับมาได้”
เมื่อกี้ชิราบุอยู่ข้างหลังเรียวสุเกะ เห็นชัด ๆ ว่าลูกวอลเลย์บอลพุ่งเข้าหน้าเรียวสุเกะ คิดว่าเรียวสุเกะโดนลูกเต็ม ๆ ใจหายมาก เพราะไม่มีใครอยากเห็นใบหน้าเนียนขาว ๆ ของเรียวสุเกะมีบาดแผล
การที่ชิราบุใส่ใจคนอื่นเอง นอกจากอุชิจิมะที่มีสิทธิ์ได้รับแล้ว คนถัดมาก็คือเรียวสุเกะ นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เบิกฟ้าเลยก็ว่าได้
ยามางาตะยืนยิ้มอยู่ด้านหลัง มองพวกเขา ดีจริง ๆ ตั้งแต่เด็กปีหนึ่งเข้ามา ทุกคนในชิราโทริซาวะก็มีสีสันขึ้น ชิราบุก็ไม่ใช่คนเงอะงะแบบแต่ก่อนแล้ว ถ้าได้เล่นวอลเลย์บอลกับทุกคนแบบนี้ตลอดไปก็คงดี