กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 303 เจ้าเหมียวกับลูกเท้าสุดเหลือเชื่อ
โคโมริมองซาคุสะอย่างประหลาดใจ ใบหน้าซาคุสะถึงจะไม่แสดงอารมณ์อะไร แต่โคโมริที่อยู่ด้วยกันมากว่าสิบปีก็รู้สึกได้ทันที นี่มันสีหน้าภูมิใจชัด ๆ
เขาภูมิใจในความเก่งของเรียวสุเกะ ช่างหาได้ยากจริง ๆ ซาคุสะยังมีอารมณ์แบบนี้อีกด้วย
“เรียวสุเกะทำได้ดีมากเลยนี่”
ยามางาตะลุกขึ้นจากท่าครึ่งย่อ เขาชูนิ้วโป้งให้เรียวสุเกะ ลูกนี้รับได้ลื่นไหลจริง ๆ ยามางาตะดูแล้วสบายตาสุด ๆ
เรียวสุเกะหัวเราะ “เหอ ๆ” พลางเกาหัวแล้วพูดว่า
“ไม่หรอก เทียบรุ่นพี่ยามางาตะไม่ได้เลย”
ยามางาตะได้ยินก็แตะจมูก ถ้าเป็นเขารับลูกนี้บ้างก็ไม่แน่เหมือนกัน
“พอเถอะ เลิกคุยกันได้แล้ว รีบกลับไปตำแหน่งเร็ว ต่อไปดูอุชิจิมะแล้ว”
เรอนดันสองคนที่กำลังยกยอกันไปมายังตำแหน่ง แล้วหันไปพูดกับอุชิจิมะ