เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 274 เจ้าเหมียวบนจุดเสิร์ฟ
โคโมริมองอัฒจันทร์ที่คึกคักแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก นี่มันสุดยอดจริง ๆ พอเรียวสุเกะลงสนาม เสียงเชียร์จากอัฒจันทร์แทบจะพลิกโรงยิมให้คว่ำ
“หืม ๆ ๆ ๆ นี่เกือบจะเท่ากับบรรยากาศตอนโบคุโตะลงสนามก่อนหน้านี้แล้วนะ”
ซาคุสะได้ยินก็พยักหน้า สีหน้าภูมิใจสุด ๆ แน่นอนอยู่แล้ว เรียวสุเกะเป็นคนที่ถูกคนอื่นเอ็นดูก่อนเสมอมาตั้งแต่เด็ก
ตอนนี้พอเรียวสุเกะลงสนาม ทุกคนก็รู้สึกว่าเขาเป็นเหมือนพระผู้ช่วยให้รอด เขาต้องพาทีมไปสู่ชัยชนะได้แน่ ๆ
เรียวสุเกะยืนนิ่งอยู่ที่จุดเสิร์ฟ ไหล่หันเข้าหาเน็ต มือซ้ายโยนวอลเลย์บอลขึ้น แล้วใช้เอวพาร่างกายตามไป มือขวาเล็งไปที่ลูกบอลแล้วตบออกไปอย่างแรง
“ปัง!”
อาคางิยืนอยู่หลังสุด เหงื่อเย็นผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว พอเรียวสุเกะเสิร์ฟ อาคางิก็เกร็งไปทั้งตัว ความรู้สึกแบบรับไม่ไหวแต่ก็ยังต้องรับมันจริง ๆ ทำให้คนไม่กล้านึกชมเลย
ลูกบอลหมุนเป็นเส้นโค้งใหญ่ในแดนชิราโทริซาวะ พร้อมการหมุนรุนแรงพุ่งไปยังแดนอินาริซากิ
อาคางิเดาจุดตกของลูกนี้ได้จากท่าทางการสะบัดมือของเรียวสุเกะและวิถีการหมุนคร่าว ๆ ของลูก เดาได้ก็จริง แต่จะรับไหวหรือไม่นั้นอีกเรื่อง