กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 265 ราชาแห่งมือขวา
ยามางาตะไม่ค่อยแน่ใจระดับฝีมือของอารัน เพราะความสนใจของเขาอยู่ที่ฝาแฝดกับลิเบอโร่
แต่ยามางาตะรู้ดีว่าห้ามประเมินใครต่ำเกินไป โดยปกติคนที่ดูไม่เด่นและไม่มีตัวตนแบบนี้มักเก่งกันทั้งนั้น ถ้าไม่เก่งจริงก็คงแอบอยู่ทีมแบบนี้ไม่ได้
อารันตบลูกวอลเลย์บอลเบา ๆ แล้วถือลูกไว้ในมือ สุดท้ายเงยหน้าขึ้นโยนลูกเพื่อเตรียมเสิร์ฟ เอ่อ
โยนลูก วิ่งเข้าหากระโดด ตบ ต่อเนื่องเป็นจังหวะเดียว
“ปัง!”
เสียงดังมาก พอ ๆ กับเสิร์ฟของเรอนเลย
สายตายามางาตะขยับ เขารู้ทันทีว่าในการแข่งขันแบบนี้ไม่มีคนธรรมดาจริง ๆ หรอก ทุกคนล้วนเป็นอัจฉริยะที่ซ่อนฝีมือไว้
ยามางาตะกะจุดตกของลูกนี้ จากวิถีการบินคร่าว ๆ ของลูกวอลเลย์บอลก็ดูออกว่าลูกนี้พุ่งไปทางด้านขวา ความเร็วสูง แถมยังหมุนรุนแรง ถ้าลูกนี้กระแทกใส่ตัวคงเจ็บมากแน่
ยามางาตะคิดแบบนั้น แต่ก็ไม่เป็นไร เสิร์ฟหนักระดับนี้ ตราบใดที่ไม่ใช่เสิร์ฟแบบอุชิจิมะกับโบคุโตะ โดยพื้นฐานยามางาตะมั่นใจได้ว่าเขารับลูกวอลเลย์บอลได้