กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 264 รอบเสิร์ฟของเจ้าเหมียว
“ไม่เป็นไรหรอก โค้ชเรียกเวลานอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ พอผ่านเวลานอกไปแล้ว สัมผัสบอลของเขาก็คงไม่ดีเหมือนเมื่อก่อนแน่”
อารันปลอบอาคางิอย่างระมัดระวัง ใครจะรู้ว่าอาคางิฟังแล้วยิ่งเศร้าไปใหญ่ สูดจมูกพูดว่า
“งั้นฉันยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปอีก ที่ฉันรับบอลได้สำเร็จเพราะคู่ต่อสู้พลาดเองถึงรับได้ มันน่าอายเกินไปแล้ว”
อารันเงียบไปด้วยเช่นกัน ช่างเถอะ ตัวเองหุบปากดีกว่า มิยะ อัตสึมุพูดถูกจริง ๆ ตัวเองไม่เหมาะจะปลอบใครเลยจริง ๆ
คิตะ ชินสุเกะยืนกอดอกอยู่ข้างหลังตั้งแต่ตอนอาคางิเริ่มพูด เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอาคางิถึงคิดแบบนี้
รับบอลไม่ได้ก็หาทางรับให้ได้ รับบอลขึ้นมาได้ก็เป็นเรื่องดีแล้ว แน่นอนว่าคิตะ ชินสุเกะเป็นไปไม่ได้ที่จะพูดกับอาคางิตรง ๆ แบบนี้
เขายืนอยู่ข้างหลังแล้วเอ่ยขึ้น
“อาคางิ ฉันรู้น่า นายต้องรับลูกนี้ได้แน่ ใช่ไหม”
อาคางิได้ยินเสียงของคิตะ ชินสุเกะ ก็ “พรวด” ลุกขึ้นจากพื้นทันที ลุกเร็วแรงเกินไปจนตาสองข้างมืดไปหมด เกือบล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง โชคดีที่อารันยื่นมือมาดึงเขาไว้