เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 236 ฝีเท้าที่เร็วกว่าเดิม
แอรอนจำได้ ตอนที่อินเบะพูดประโยคนั้น สายตาของมันแน่วแน่มาก แอรอนทั้งดีใจทั้งเจ็บใจ เนื้อในมือเนื้อหลังมือก็เป็นเนื้อทั้งนั้น เขาจะไม่เจ็บใจได้ยังไง
พอได้ยินคำพูดของอินเบะ ใจของแอรอนก็สะเทือนไม่น้อย โดยเฉพาะคำว่า “เห็นแก่ตัว” ลองคิดดูดี ๆ แล้ว แอรอนก็คิดว่าอินเบะพูดถูก เขาเอาคาโมเมไดกับอนาคตของทุกคนไปเดิมพันไม่ได้ เขาไม่มีสิทธิ์แบบนั้น ต้องเคารพความคิดของทุกคน นั่นถึงจะเป็นทางที่ดีที่สุด
แล้วเขาก็ตกลงตามข้อเสนอของอินเบะ เขาตัดสินใจว่า ถ้าเซ็ตที่สองทุกคนยันไม่ไหว ก็จะให้อินเบะลงสนาม
สายตาของแอรอนจ้องอินเบะไม่วาง จนอินเบะเคี้ยวขนมในปากต่อไม่ลง มันหันกลับไปมองแอรอนอย่างฝืด ๆ แล้วยื่นเยลลี่พลังงานชิ้นสุดท้ายในมือให้
“โค้ช เอาสักอันไหม”
เห็นเยลลี่ในมืออินเบะ คิ้วของแอรอนก็กระตุกตุบ ๆ ด้วยความหงุดหงิด ความซึ้งใจกับความรู้สึกผิดอะไรนั่นหายวับไปหมดสิ้น
เขาพูดพลางกัดฟันกรอด
“เจ้าเด็กเหลือขอ ขนมพวกนี้เอามาจากไหน!”
อินเบะสะดุ้งทั้งตัว แล้วหลบสายตาอย่างรู้สึกผิด ก่อนจะรีบยัดเยลลี่ที่เหลือเข้าปากตัวเองอย่างรวดเร็ว