เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 229 แต้มกดเส้นสุดขีด
ได้ยินคิตะ ชินสุเกะชมผู้เล่นทีมตัวเอง แอรอนหัวเราะลั่น ดูเหมือนถูกทำให้ขำ แต่จริง ๆ มีเพียงเขาและทาคุโรที่รู้ว่าท่าทางแบบนี้ของแอรอนคือกำลังอวดดี ในใจดีใจสุด ๆ เขาชอบฟังคนอื่นชมผู้เล่นทีมตัวเอง
“ไม่หรอก ๆ เด็กอย่างมิยะ อัตสึมุก็ดีมากเหมือนกัน คุณโค้ชคุโรสุสอนได้ดีมาก”
มิยะ อัตสึมุที่ถูกชมรู้สึกเขินแปลก ๆ หูแดงไปหมด
มิยะ โอซามุกับอารันมองท่าทางของมิยะ อัตสึมุอยู่ข้าง ๆ แล้วแอบขำ
โคมิ ฮารุกิในสนามเห็นวอลเลย์บอลลอยมา ลูกเสิร์ฟกระโดดลอยโดยทั่วไปต้องรับด้วยมือบน รับยังไงก็ไม่มีทางพลาด ดังนั้นเขาจึงเลือกรับด้วยมือบน แต่เรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
ลูกนั้นพุ่งตรงมาที่กลางอกของเขา การรับมือบนสูงเกินไปชัด ๆ โคมิ ฮารุกิก็เห็นปัญหานี้ แล้วเริ่มจะลนลานเล็กน้อย
จากนั้นเขาก็เปลี่ยนท่ารับเป็นรับมือล่างอย่างรวดเร็ว แต่บางครั้งสิ่งที่ตาเห็นกับสิ่งที่ร่างกายรับรู้ก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง ทั้งที่เขาเห็นว่าลูกนั้นรับมือบนไม่ได้ รับมือล่างกำลังพอดี แต่พอวอลเลย์บอลมาถึงตัว รับมือล่างกลับเอื้อมไม่ถึงลูกนี้
โคมิ ฮารุกิชั่วขณะหนึ่งยกแขนรับลูกนี้ด้วยท่าทางที่ฝืน ๆ มาก
“ปัง!”