กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 202 ลิงเจ้าเล่ห์กับกับดักยื้อเกม
ไดโช ซูงูรุ ดูเกมตั้งแต่เปิดเกม เนโกมะกับซารุคาวะโค ต่างก็เป็นพวกโหดคนละแบบ ไม่ยอมให้บอลตกพื้นเลย
ทำให้เขานึกถึงแมตช์กับโทเมกับเนโกมะ ตลอดเกมแทบไม่มีโอกาสให้บอลตกพื้น พอนึกแบบนั้น ไดโช ซูงูรุ ก็รู้สึกเหมือนข้าวเช้าที่กินมาจะพุ่งออกมา
ใบหน้าสวย ๆ ของยามากะ มิคะเต็มไปด้วยความกังวล
“ซูงูรุ นายไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ไดโช ซูงูรุ โบกมืออย่างหมดแรง
“ไม่เป็นไร แค่รู้สึกพะอืดพะอมนิดหน่อย”
ยามากะ มิคะ: ..........
มิคะทำได้แค่ถอนหายใจอย่างจนใจ คำว่า “พะอืดพะอม” ที่เขาพูด กับ “พะอืดพะอม” ที่เธอเข้าใจ มันความหมายเดียวกันหรือเปล่า
ในไม่กี่นาทีที่คุยกัน สนามแข่งขันโต้กลับไปกลับมาหลายรอบแล้ว แต่แต้มที่สองยังไม่เกิดขึ้นสักที