กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 200 โรงยิมรองอันเงียบเหงา
ผู้บรรยายพากย์เสียงอย่างเร้าใจ
อารมณ์ของแฟน ๆ ในสนามก็พุ่งสูงต่อเนื่องไม่หยุด กระแสความนิยมของแมตช์นี้ไม่ได้น้อยไปกว่าการแข่งขันที่สนามหลักเลยสักนิด
แฟน ๆ หลายคนจริง ๆ แล้วดูวอลเลย์บอลไม่เข้าใจ เขาไม่เข้าใจว่าความงามอันดุเดือดของวอลเลย์บอลมันสนุกตรงไหน แต่ตอนนี้พวกเขาดูเหมือนจะเริ่มเข้าใจขึ้นมานิด ๆ แล้ว ลูกบอลถูกตบดังปังออกไป กระแทกลงพื้น กระแทกใส่แขนคู่ต่อสู้ ทุกเสียงทุกลูกมอบความเข้าใจใหม่ให้กับพวกเขา
บนอัฒจันทร์มีคนที่ไม่เคยเล่นวอลเลย์บอลอยู่ไม่น้อย ในวินาทีนี้ ต่างก็เกิดความอยากจะลองเรียนวอลเลย์บอลขึ้นมาเพราะลูกตบของฟุคุเธอะ
ฟุคุเธอะเองก็ไม่เคยคิดฝันว่า ตนจะทำให้คนมากมายขนาดนี้หลงรักวอลเลย์บอลได้ ถ้าเขารู้เรื่องนี้เข้าคงตื่นเต้นไม่น้อย
“ปัง!”
ตอนที่ปล่อยลูกนี้ออกไป ฟุคุเธอะก็รู้ทันทีว่าผิดปกติ สัมผัสไม่ถูกเลย ดูท่าลูกนี้จะเละ
คุโรโอะนับมาตลอดว่าฟุคุเธอะเสิร์ฟไปแล้วกี่ลูก พอนับถึงลูกนี้ เขาก็รู้สึกว่าได้เวลาแล้ว จึงส่งสายตาให้ทุกคน สมาชิกเนโกมะต่างก็เข้าใจทันที รู้ว่าตอนนี้จะปล่อยไหลไม่ได้แล้ว
“ฟุคุเธอะเสิร์ฟอีกลูก! ลูกนี้ดูเหมือนจะพลาด! ลิเบอโร่ของคิโยคาวะฉวยโอกาสนี้ รับลูกนี้ไว้ได้!”