เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 192 ความห่วงใยของโค้ช
อุชิจิมะเห็นว่าทุกคนสนใจเรียวสุเกะจนไม่สนใจอย่างอื่น เขาจึงไม่พูดอะไร แล้วแอบไปที่ห้องทำงานของวาชิโจ เขารู้ว่าโค้ชวาชิโจต้องถามถึงผลงานของเรียวสุเกะในค่ายเก็บตัวอย่างละเอียดแน่
วาชิโจเพิ่งจิบชาไปคำเดียวในห้องทำงาน อุชิจิมะก็ตามมา ติด ๆ กันเลย
วาชิโจไม่รีบ ค่อย ๆ จิบชาช้า ๆ แล้วจึงมองไปที่อุชิจิมะ
อุชิจิมะยืนอยู่ตรงนั้น วาชิโจไม่พูด เขาก็ไม่พูด ดูเหมือนผู้ใหญ่ที่โตแล้ว แค่ยืนเฉย ๆ ก็ดูเหมือนเอซแล้ว
ตอนนี้วาชิโจจึงรู้ตัวว่า ตั้งแต่เรียวสุเกะมา เขาเอียงเข้าข้างตลอด เอซที่เขาปั้นมาด้วยมือตัวเองกลับถูกละเลยโดยไม่รู้ตัว คิดถึงตรงนี้ วาชิโจก็รู้สึกผิดและละอายใจเล็กน้อย แต่ก่อนเขาเคยคิดว่าตัวเองไม่มีทางลำเอียง ตอนนี้คิดดูแล้วหน้าแตกเป๊ะ ๆ
แล้วยังนึกถึงตอนที่อุชิจิมะดูแลเรียวสุเกะอย่างดีในค่ายเก็บตัว วาชิโจก็ยิ่งพอใจอุชิจิมะ
“เล่ามาสิ ในค่ายเก็บตัวครั้งนี้มีอะไรพัฒนาบ้าง”
อุชิจิมะชะงัก นี่โค้ชวาชิโจจะพูดเรื่องอะไร เขานึกว่าโค้ชจะถามเรื่องเรียวสุเกะกับเขา แต่กลับถามเรื่องตัวเอง พอคิดอีกที เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้ ทุกครั้งที่กลับจากข้างนอก โค้ชวาชิโจจะถามตามปกติสักหนึ่งสองคำ