เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 191 กลับสู่ชิราโทริซาวะ
กว่าซาคุสะกับอาโตเบะ เคโงะจะได้รับข้อความที่เรียวสุเกะส่งมา เขากับอุชิจิมะก็ขึ้นรถกลับมิยางิไปแล้ว ถึงอาโตเบะจะอยากพูดอะไรก็ไม่ทันแล้ว ได้แต่จ้องโทรศัพท์กับซาคุสะตากันไปมา
บรรยากาศแทบจะแข็งตัว ทั้งสองคนเหมือนคนที่ดวงไม่ถูกกัน
หลังเรียวสุเกะไป อาโตเบะ เคโงะก็ไม่แกล้งทำอีก นั่งลงบนเก้าอี้อย่างสบาย ๆ เอามือข้างหนึ่งเท้าคาง มองซาคุสะอย่างใจเย็น
“เชิญไปตามสบาย ไม่ต้องมาส่ง”
เจตนาไล่แขกชัดเจนเกินไปแล้ว ซาคุสะก็กลอกตา เดินขึ้นไปหยิบกระเป๋าแล้วออกไปเลย โดยไม่สนใจรอยยิ้มที่มีความนัยของอาโตเบะ เคโงะเลย
คฤหาสน์บ้านเรียวสุเกะถือว่าอยู่ชานเมือง ผู้คนแทบไม่ผ่านมา แม้จะมีรถ ถ้าไม่ใช่คนที่ขับแถวนี้เป็นประจำ ก็คงจำทางไม่ได้
ปล่อยให้เจ้าเด็กเหลือขอนั่นวนอยู่คนเดียวตรงนั้นแหละ
อาโตเบะ เคโงะคิดอย่างใจร้ายมาก
กว่าซาคุสะจะฝ่าออกมาจากคฤหาสน์ได้ด้วยพลังเสือสองตัว แล้วยังเจอถนนที่ไม่มีใครสักคน สีหน้าขาวซีดด้วยความโกรธ เขาจะไม่รู้ได้ยังไง ว่านี่ต้องเป็นฝีมืออาโตเบะ เคโงะแน่ ๆ ตั้งใจไม่บอกเขา!