กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 188 คำอวยพรของโค้ช
สุดท้ายเรื่องก็กลายเป็นว่ามิยะ โอซามุตอบแบบขอไปทีเกินไป มิยะ อัตสึมุทนไม่ไหวเลยด่าออกมาเสียงดัง แล้วอาคาอาชิก็มาเคาะประตูด้วยสีหน้าหม่น ๆ ให้อัตสึมุเบาเสียงลงหน่อย
ไม่มีทางเลือกจริง ๆ รุ่นพี่โบคุโตะได้ยินใครพูดเสียงดังก็คิดว่ามีคนทะเลาะกัน มองซ้ายมองขวาอยากออกไปมุง พอได้ยินเสียงอัตสึมุก็โยนเสื้อที่พับไว้ลงมือทันที อยากออกไปดูให้ได้
อาคาอาชิจนใจมากจริง ๆ ดึกดื่นขนาดนี้ พรุ่งนี้เช้าพวกเขายังต้องกลับไปเข้าโฮมรูมที่โรงเรียน ถ้ายังไม่รีบนอน ตามนิสัยของรุ่นพี่โบคุโตะแล้ว พรุ่งนี้เช้าเขาต้องลุกไม่ไหวแน่ ๆ
เสียงพูดของอาคาอาชิอ่อนโยนและสุภาพมาก แต่อัตสึมุกลับรับรู้ถึงความข่มขู่จากน้ำเสียงเรียบ ๆ นั้นได้ชัดเจน แล้วก็หุบปากเงียบไป
โอซามุยังหัวเราะเยาะเขาผ่านทางโทรศัพท์อย่างเลือดเย็น
“ฮ่า ๆ ๆ นายกลายเป็นคนขี้ขลาดตั้งแต่เมื่อไหร่ แค่ประโยคเดียวก็ปิดไมค์เลย”
อัตสึมุ “หึ” ใส่ แล้วพูดด้วยความหงุดหงิด
“ดึก ๆ เสียงดังก็รบกวนคนอื่น ฉันเป็นเด็กดีที่เชื่อฟังกฎหมายนะ”
สองคนคุยกันไปเรื่อย ๆ จนดึกดื่น จนกระทั่งโอซามุง่วงจนแทบตาย หัวพยักไปพยักมานอนหลับไป