เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 187 ค่ายเก็บตัวที่ใกล้จะจบ
เวลาผ่านไปเร็วมาก สองวันมานี้เรียวสุเกะกับพวกฝึกซ้อมร่วมกับทีมชาติมาตลอด วันนี้เป็นวันเสาร์ ทาคาฮาชิ รันกับพวกก็อยู่ที่นี่นานกว่านี้ไม่ได้ เก็บของกันหน่อยก็ต้องกลับแล้ว
หลายวันมานี้ทั้งสอนก็สอนแล้ว ทั้งได้ลองประสบการณ์ก็ลองแล้ว ยังไงก็เป็นทีมชาติ ทุกคนยังมีการแข่งขันอีกเยอะ
โทมิตะ โชมากับพวกชอบความรู้สึกของการได้ฝึกซ้อมกับทุกคนแบบนี้มากจริง ๆ ต่างจากตอนอยู่ทีมที่ต้องนั่งเครื่องบินนั่งรถวิ่งไปแข่งทั่วสารทิศทุกวัน ยังต้องร่วมกิจกรรม ถ่ายโฆษณาอะไรพวกนั้น
พอได้สัมผัสกับสิ่งพวกนี้เข้า วอลเลย์บอลก็ดูจะไม่บริสุทธิ์เหมือนเดิมอีก กลายเป็นวิธีเรียกความสนใจและหาเงินไปหมด ทำให้อึดอัดหายใจไม่ออก
อาซาโนะถอนหายใจไปพร้อมกับเก็บกระเป๋าเป้
“เฮ้อ…… อยากอยู่ที่นี่ต่ออีกสักหน่อย”
“ใครล่ะไม่ใช่” ยามาโมโตะ โทโมฮิโระนั่งบนเตียงเท้าสองมือพูด
การได้ฝึกซ้อมกับเด็ก ๆ เหล่านี้ทำให้เขารู้สึกถึงความกระตือรือร้นแบบเดิมอีกครั้ง ทั้งฮึกเหิมทั้งมีความสุข
“ถ้าไม่ไปตอนนี้ก็จะไม่ทันเครื่องบินแล้ว”