กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 177 ลูกเสิร์ฟลอยตะขอที่จับทางไม่ได้
หลังเรียวสุเกะโยนบอลขึ้น เขาถีบพื้นด้วยเท้าขวา ออกแรงจากเอว แล้วตบด้วยมือขวาอย่างมั่นคง
ใช่แล้ว มันคือ “ความมั่นคง” ชนะที่คำว่า “มั่นคง” ส่วน “เร็ว” กับ “หนัก” ในการเสิร์ฟกระโดดลอยแบบตะขอนั้นวางไว้ก่อนได้ชั่วคราว แต่ต้องมั่นคงเท่านั้น
การเสิร์ฟกระโดดลอยแบบตะขอไม่เหมือนเสิร์ฟกระโดดแบบตะขอเลยนะ อย่างแรกยืดหยุ่นแปรผัน อย่างหลังรวดเร็วรุนแรง วิธีต่างกัน แต่ท่วงท่าการเสิร์ฟก็คล้าย ๆ กัน
ต้องฉับพลัน กะทันหัน แล้วตบอย่างมั่นคง ให้บอลลอยโดยไม่หมุน
เรียวสุเกะคิดเองอยู่นานมากกว่าจะเข้าใจ ท่านี้ต้องซ้อมให้ดีถึงจะได้
“ปัง!” ลูกลอยขึ้น ๆ ลง ๆ ด้วยความเร็วสูงมากบินข้ามเน็ตไป วิถีโค้งซ่อนเร้นสุด ๆ
ยาคุกับโคโมริถอยหลังพร้อมกันหลายก้าว การเคลื่อนไหวสอดคล้องกัน ทั้งคู่สบตากันแวบหนึ่ง ยาคุเริ่มวิ่งจัดตำแหน่ง พุ่งไปแดนหน้า ยาคุเป็นคนที่ถนัดการสกัดกลางทางมาก สำหรับเขาแล้วลูกที่สกัดกลางทางนั้นรับง่ายกว่า
“ชัวะ” บอลลอยผ่านมือที่ยาคุตั้งรับไว้ในพริบตา เฉียดแขนเขาไป ราวกับมีตา