เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 169 เด็กปีหนึ่งผู้ถูกห้อมล้อม
เวลาต้องตัดสินใจก็เด็ดขาดไม่ลังเล ยิ่งกว่านั้นยังกล้าบุกแบบสุดตัวตามอารมณ์ แต่ก็ยังสังเกตตำแหน่งและสภาพของทุกคนในสนามได้อย่างละเอียด ความคิดแบบเซ็ตเตอร์ของเขายังแข็งแกร่งยิ่งกว่ามิยะ อัตสึมุที่เป็นเซ็ตเตอร์ตัวจริงเสียอีก
เดิมทีมิยะ อัตสึมุ ตั้งใจจะประชดสักยก แต่พอสบตาเรียวสุเกะคู่งามราวกับอัญมณีเข้า ความหงุดหงิดในใจก็หายไปอย่างไร้สาเหตุ
เขาคว้ามือขยี้ผมตัวเองอย่างจนใจ แล้วยื่นมือออกไปหมายจะบีบแก้มกลม ๆ ของเรียวสุเกะสักหน่อย
“เรียวสุเกะคุง นายนี่มันเสียมารยาทเกินไปแล้วนะ”
เรียวสุเกะยังยืนตัวแข็งอยู่กับที่ เห็นมือของมิยะ อัตสึมุ ใกล้จะบีบถึงแก้มตัวเองแล้ว เขายังลังเลอยู่ว่าควรจะปฏิเสธท่าทีแบบนี้หรือเปล่า
ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งที่มีปราณหยินเย็นเยือกและยังคุ้นหูอยู่บ้างก็ลอยเข้ามา
“มิยะ อัตสึมุ เอามือลง”
มิยะ อัตสึมุ ชะงักไป เฮ้ย คุ้นหูชะมัด ใครกัน มาขัดจังหวะฉันอีก
“โอมิโอมิ!”