ตอนที่ 147 ความฝันของยักษ์จิ๋ว

ตอนที่ 147 ความฝันของยักษ์จิ๋ว

ฮินาตะเงยหน้าขึ้นมองกล้องสีดำสนิทตัวนั้น เขารู้ว่าเพียงพูดกับกล้องตัวนี้ ทุกคนก็จะได้เห็นตัวเขา

“ส่วนสูงไม่ได้เป็นตัวตัดสินว่านายจะเล่นวอลเลย์บอลได้หรือไม่ คนตัวเล็กก็ยืนอยู่ในสนามได้ จำเอาไว้ วอลเลย์บอลคือกีฬาที่ต้องแหงนหน้ามองขึ้นไป”

“วอลเลย์บอลคือกีฬาที่ต้องแหงนหน้ามองขึ้นไป” ฮินาตะบนหน้าจอมีรอยยิ้มเล็ก ๆ ประดับอยู่ ดูเปี่ยมไปด้วยพลัง

ภายในโรงยิมของชิราโทริซาวะ คำพูดของฮินาตะประโยคนี้ยังคงก้องสะท้อนอยู่นาน

“เด็กตัวเล็กคนนี้คือคนที่พวกนายบอกว่ากระโดดได้สูงมากคนนั้นเหรอ” คาวานิชิลูบคางอย่างครุ่นคิด ดูแล้วก็ไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้นนี่

โกชิกิรีบพยักหน้า

“เขากระโดดได้สูงจริง ๆ ประมาณว่ายังห่างจากโฮชิอุมิแค่นิดเดียว”

“จริงเหรอ” พอได้ยินแบบนั้น ทุกคนก็นั่งไม่ติด พวกเขาอาจไม่รู้จักฮินาตะ แต่ทุกคนรู้จักโฮชิอุมิ ในฐานะตัวหลักด้านการทำคะแนนของคาโมเมได ยักษ์จิ๋วโฮชิอุมิมีส่วนสำคัญอย่างยิ่ง แม้จะเทียบกับโฮชิอุมิไม่ได้ แต่การที่โกชิกิซึ่งเป็นคนไม่ค่อยใส่ใจอะไรยังจำได้ แสดงว่าฮินาตะคงมีฝีมืออยู่บ้าง

เรียวสุเกะมองดูโกชิกิที่ทำให้ฮินาตะกลายเป็นหัวข้อสนทนาเพียงเพราะคำพูดโดยไม่ตั้งใจ ก็รู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย แต่การที่ทุกคนเริ่มให้ความสนใจก็ไม่ใช่เรื่องแย่