เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 131 ก้าวขึ้นสู่แท่นรับรางวัล
“ไปเถอะ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลังของนิชิโนยะ เขารู้สึกได้ว่ามีใครบางคนกำลังผลักหลังเขาเบา ๆ
เมื่อหันกลับไป เขาก็เห็นอาซึมาเนะที่มองมาด้วยสายตาอ่อนโยนและยินดี นิชิโนยะรู้สึกแสบจมูก ใบหน้าพลอยแดงก่ำ ทั้งตัวดูสะบักสะบอมอย่างมาก เขาฉีกยิ้มกว้างแล้วพยักหน้าแรง ๆ
จากนั้นเขาก็เดินขึ้นแท่นรับรางวัลท่ามกลางสายตาของทุกคน เหลือไว้เพียงแผ่นหลังหนึ่งเดียว
แผ่นหลังเล็ก ๆ นั้นกลับดูยิ่งใหญ่เหลือเกินในสายตาของทุกคนจากคาราสึโนะ ในชมรมวอลเลย์บอลคาราสึโนะ ไม่ต้องกลัวว่าบอลจะตกพื้น เพราะเทพพิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดจะอยู่ข้างหลังคุณเสมอ
นิชิโนยะขึ้นไปรับรางวัล และตอนเดินลงมาก็เต็มไปด้วยจิตใจฮึกเหิม สีหน้าสดใส ราวกับไก่ตัวผู้ที่เพิ่งขันเสร็จ เขาเชิดหน้าชูอกเดินอย่างสง่าผ่าเผย
ด้านล่างเวทีเต็มไปด้วยเสียงปรบมือและคำชื่นชม ในเวลานี้สิ่งที่นิชิโนยะรู้สึกไม่ได้มีเพียงความยินดีของตัวเอง แต่ยังมีความขอบคุณต่อรุ่นพี่ และความคาดหวังต่ออนาคตของคาราสึโนะ
……………
พิธีมอบรางวัลจบลงหลังจากประกาศรางวัล “ลิเบอโร่ยอดเยี่ยม” คนสุดท้าย ผู้คนในสนามก็ค่อย ๆ เก็บข้าวของและทยอยกลับกัน
ทุกคนต่างพูดคุยถึงการแข่งขันและพิธีมอบรางวัลครั้งนี้อย่างออกรส