กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 54 17
ทุกคนอ้อยอิ่งอยู่บนถนนนานมาก ลากขาหนักอึ้งไปทีละก้าวด้วยความทรมานที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เรอนทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว จึงเดินเข้าไปดึงแขนเรียวสุเกะ พาเขาเดินให้เร็วขึ้น
เรียวสุเกะทำหน้าขมขื่น แม้จะไม่เต็มใจก็ยอมเดินเร็วขึ้นอีกหน่อย
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหน้าห้องทำงานของแพทย์ประจำทีม
ทุกคนยืนกระซิบกระซาบคุยกันอยู่หน้าประตู
“เรียวสุเกะไปเถอะ เมื่อกี้ก็บอกกันแล้วไม่ใช่เหรอ” คาวานิชิพูดเสียงเบาแทบเป็นเสียงกระซิบ
“อะไรเล่า! ฉันไม่ได้ตกลงกับพวกนายสักหน่อย!” เรียวสุเกะโวยวาย เพื่อนร่วมทีมกลุ่มนี้ไม่น่าไว้ใจเกินคาดจริง ๆ
“เฮ้อ อืดอาดกันจริง” ยูโนะเห็นภาพตรงหน้าก็หมดแรงจะบ่น ก่อนเดินเข้าไปเคาะประตูดังปัง ๆ