เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉียวมู่ถูกฝูงชนล้อมหน้าล้อมหลังเอาไว้หมดแล้ว ร่างแทบจะจมหายเข้าไปท่ามกลางผู้คน
มือไม้นับไม่ถ้วนต่างพากันดึงทึ้งขากางเกงและแขนเสื้อของเขา ไม่ยอมปล่อยให้เขาจากไปเช่นนั้น รอบด้านมีแต่เสียงร้องขอความช่วยเหลือระงมเซ็งแซ่
“ท่านผู้ใจบุญ ท่านจะทอดทิ้งพวกเราอย่างไม่ไยดีไม่ได้นะขอรับ”
“เงินห้าสิบตำลึงสำหรับท่านอาจเป็นเพียงเศษเงินที่บริจาคเล่นๆ แต่สำหรับพวกเรา มันคือเงินช่วยชีวิตเชียวนะขอรับ”
เฉียวมู่บริจาคเงินห้าสิบตำลึงอย่างใจกว้างเพื่อช่วยบัณฑิตซูบผอมผู้น่าสงสารที่ไม่มีปัญญาจ่ายค่ายารักษาบุตร
พึงรู้ว่าในยามนั้น ท่านหมอยังยอมลดค่ายาจากห้าสิบตำลึงเหลือเพียงห้าตำลึง ทว่าเฉียวมู่กลับควักเงินให้ไปถึงห้าสิบตำลึงอย่างไม่เสียดาย
ภาพเหตุการณ์นี้ย่อมสะดุดตาคนไข้คนอื่นๆ ในโรงหมอ พวกเขาต่างมองว่าการกระทำอันเอื้อเฟื้อของเฉียวมู่นั้นเป็นดั่งผู้มีจิตเมตตาที่หาได้ยากยิ่ง
ทว่าบัดนี้ ผ่านไปเพียงครึ่งวัน หน้าประตูโรงหมอกลับแน่นขนัดไปด้วยคลื่นมหาชน ผู้คนนับไม่ถ้วนที่ได้ยินข่าวต่างพากันแห่แหนมาเพื่อขอยลโฉมบุรุษใจบุญนามเฉียวมู่ผู้นี้
“ถึงขั้นนี้จนได้หรือนี่...”
ด้านหลังเฉียวมู่ หมอรุ่นกลางคนที่เคยเอ่ยเตือนเขาก่อนหน้านี้ได้แต่ทอดถอนใจอยู่เงียบๆ