เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนแรก เมื่อเฉียวมู่ค้นพบว่าพัศดีฟางหยวนผู้นี้ดูจะเป็นอัจฉริยะยุทธ์ที่มีทั้งพรสวรรค์และความขยัน จิตใจของเขาก็พลันเบิกบานขึ้นทันที
จากนั้นเขาก็ตระหนักว่า... ตนเองก็มีสูตรโกงเช่นกัน
พรสวรรค์ของเจ้าอยู่ที่คุณสมบัติยุทธ์อันล้ำเลิศและความขยันอันล้นเหลือ ส่วนพรสวรรค์ของข้าอยู่ที่ความไม่ตายและการฝึกฝนที่รุดหน้าเร็วกว่าผู้อื่น ต่างฝ่ายต่างมีพรสวรรค์ ถือว่ายุติธรรมดี
คิดได้ดังนั้น จิตใจของเขาก็เบิกบานขึ้นทันที
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพัศดีฟางหยวนที่อยู่ตรงหน้าเขา
ยกตัวอย่างอริยะยุทธ์ อริยะยุทธ์คืออัจฉริยะชั้นยอดที่มีพรสวรรค์ล้ำเลิศ ถ้าเช่นนั้นเหตุใดข้า เฉียวมู่ จึงเป็นอัจฉริยะอีกแบบหนึ่งไม่ได้เล่า
ใครๆ ก็มีอนาคตอันสดใส
“เจ้าเก่งจริงๆ ที่ไปถึงขั้นที่หนึ่งได้ในเวลาเพียงสั้นๆ” เฉียวมู่เอ่ยอย่างวางท่าเป็นผู้อาวุโส พลางตบไหล่เขา
“วิชายุทธ์ไม่มีทางลัด มีเพียงหยาดเหงื่อที่ไม่เคยทรยศเจ้า”
“ฝึกฝนซ้ำๆ จนชำนาญ ผู้อื่นต้องใช้เวลาสองปีจึงถึงขั้นที่หนึ่ง แต่เจ้าใช้เพียงเดือนเดียว ก็แสดงว่าเจ้ามีพรสวรรค์ดีและขยันขันแข็ง...” เฉียวมู่นึกถึงไห่อู๋หยา