กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามราตรีค่อยๆ มืดคล้ำลงเรื่อยๆ
ย่านตลาดที่คึกคักในยามกลางวัน บัดนี้เงียบสงัด ผู้คนเหลืออยู่ไม่มาก
ณ ลานประหาร มีเสาไม้ต้นหนึ่งตั้งอยู่ และศีรษะของเฉียวมู่ถูกเสียบอยู่บนยอดเสานั้น
ตอนที่เขาตาย ดวงตายังเบิกโพลง แม้ตายแล้วดวงตาก็ยังไม่ปิด แฝงแววหยิ่งผยองและน่าเกรงขามจนยากจะเผชิญหน้า
เมื่อสายลมเย็นพัดผ่าน เส้นผมของเขาปลิวไสวตามลม บางคราวก็ปกคลุมใบหน้า แต่แววตาดุดันนั้นหาได้จางลงไม่
และที่มุมถนนนั้นเอง เฉียวมู่ยืนอยู่ มองศีรษะของตนเองภายใต้แสงจันทร์สลัว
“ข้าตายอย่างสง่างามสมศักดิ์ศรีจริงๆ”
“ศีรษะเช่นข้าไม่จำเป็นต้องไปเก็บคืนอีกแล้ว” เฉียวมู่คิดในใจ