เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อะไรนะ? เจ้าจะทรมานข้าหรือ? เร็วเข้า หากข้าขมวดคิ้วแม้แต่นิด ก็ถือว่าข้าแพ้”
พอเฉียวมู่ได้ยินคำขู่ทรมานของเว่ยเอิน เขาก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที ยิ่งกว่าตัวเว่ยเอินเองเสียอีก
ในฐานะผู้ทนต่อความเจ็บปวดได้อย่างเหลือเชื่อ เฉียวมู่กล่าวว่าเขาไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย
แน่นอนว่าเขาไม่ใช่วิปริตที่ชอบความเจ็บปวด เขาจะไม่ยิ่งตื่นเต้นเมื่อความเจ็บปวดเพิ่มขึ้น
ความปรารถนาอันแรงกล้าต่อความตายคุณภาพสูงของเขามีมากกว่าความต้านทานต่อความเจ็บปวด
เว่ยเอินขมวดคิ้วเล็กน้อย
“คนผู้นี้ไม่ยอมฟังเหตุผลและดื้อรั้น ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่เขาพูดเกี่ยวกับตระกูลเฉียวยังมีช่องโหว่มากมาย...”
“ข้าจะช่วยเขากลบเกลื่อนอย่างไรดี ฮ่องเต้จึงจะไม่ระแวงข้า?”
“หากเราหาเบาะแสเกี่ยวกับตระกูลเฉียวไม่ได้ แล้วฮ่องเต้พิโรธ คนผู้นี้อาจถูกประหารภายในไม่กี่วัน...”
เว่ยเอินถอนหายใจ