เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อลืมตาขึ้นมา ก็เป็นเพดานคุกที่คุ้นเคย
หน้าต่างแบ่งแสงตะวันออกเป็นสี่ส่วน ฝุ่นผงโปรยปรายลงบนพื้นห้องขัง
เฉียวมู่เงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง มองเห็นผืนฟ้าสีครามได้เพียงช่องเล็กๆ เท่านั้น
“กลับเข้าคุกอีกแล้วสิ...” เฉียวมู่พึมพำกับตัวเอง
เงาของเขากระตุกไหวท่ามกลางแสงแดด แมวน้อยตัวหนึ่งมุดออกมาจากในนั้น มันยืดเส้นยืดสายอย่างเกียจคร้านแล้วหาวใส่หัวมุมกำแพง ก่อนจะทรุดตัวลงนอนตรงนั้น
แมวน้อยตัวนี้ดูจะอ้วนกลมกว่าแต่ก่อนเสียอีก ใบหน้าอูมกลม ขนนุ่มฟูเปล่งประกายลึกลับ ราวกับเพิ่งสูบพลังหยางของเด็กหนุ่มมาเต็มเปี่ยมสิบคน เหมือนปีศาจจิ้งจอกที่เพิ่งเสร็จสิ้นการเล่นพิเรนทร์มาหมาดๆ
อาจเป็นเพราะเฉียวมู่อยู่ในคุกมานานเกินไป แม้แต่แมวอ้วนกลมตัวหนึ่ง พอนั่งจ้องไปนานๆ เข้า ก็เริ่มดูสะสวยน่ามองขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“เจ้าหมูอ้วน! มุดออกมาจากเงาแล้วก็ไม่ขยับเขยื้อนเลย เอาแต่นอนเอกเขนกเป็นแมวขี้เกียจอยู่นั่นแหละ” เฉียวมู่เอ่ยอย่างหงุดหงิด
เจ้าแมวอ้วนตัวนี้เห็นเงาของเขาเป็นบ้าน นึกจะเข้าจะออกเมื่อใดก็ตามใจ ในฐานะผู้ฝึกยุทธ์ที่รู้เพียงการชกต่อยเตะต่อย เฉียวมู่ย่อมไม่มีปัญญาขับไล่ผู้เช่ารายนี้ออกไปได้เลย
“อู๋ฉาง ถึงเวลาจ่ายค่าเช่าแล้ว รีบมอบพลังของเจ้ามาให้ข้าเสียดีๆ”