บทที่ 166

บทที่ 166

เสิ่นรุ่ยเจ้าซาลาเปาน้อยระมัดระวังเป็นอย่างมาก เขาไม่กล้าออกแรงแม้แต่นิดเดียว ค่อย ๆ แนบใบหน้าเล็ก ๆ ของตัวเองลงบนท้องของหม่ามี้อย่างแผ่วเบา

เพราะก่อนหน้านี้เขาเคยใส่ลูกบาสเกตบอลไว้ในเสื้อเพื่อจำลองประสบการณ์คนท้องมาแล้วครั้งหนึ่ง เขาจึงยิ่งเข้าใจว่าการเป็นแม่คนหนึ่งนั้นลำบากเพียงใด และรู้ดีว่าหม่ามี้ที่กำลังตั้งท้องน้องสาวนั้นทั้งเหนื่อยและบอบบางมากแค่ไหน

ดังนั้นตอนนี้เขาจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ กลัวเหลือเกินว่าตัวเองจะเผลอทำให้น้องสาวตัวน้อยเจ็บ

“น้องสาวคนสวย น้องสาวคนสวยที่สุด~”

“ได้ยินเสียงพี่ไหม?”

“ฮัลโหล ฮัลโหล?”

เขาพูดเหมือนกำลังโทรศัพท์ แถมยังขยับเข้าไปใกล้แล้วเรียกฮัลโหลอีกสองครั้ง

แต่ก็ไม่กล้าพูดเสียงดังเกินไป

ผ่านไปไม่นาน เขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างห่อเหี่ยว