กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 165
หลังจากภาพยนตร์ฉายจบ นักวิจารณ์ภาพยนตร์จำนวนไม่น้อยที่ทางผู้จัดเชิญมาร่วมงาน ต่างก็ทยอยออกความเห็นกันทันที
“ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่มีเรื่องรักแค้นที่เข้มข้น ไม่มีฉากแอ็กชันเร้าใจ ทุกอย่างที่เห็นล้วนเป็นเรื่องจุกจิกในชีวิตประจำวัน ทั้งข้าวปลาอาหารและเรื่องในบ้าน แต่กลับดึงดูดสายตาผมเอาไว้ได้ทุกเฟรม
หลังดูจบ ในหัวผมมีคำอยู่เพียงห้าคำ...
‘นี่แหละคือชีวิต’
นอกจากความสุขที่ทุกคนปรารถนาแล้ว ชีวิตยังเต็มไปด้วยความจนใจและความยากลำบากมากมาย ทำให้ผมนึกถึงแม่และภรรยาของตัวเอง ขอบคุณผู้กำกับและคนเขียนบทครับ”
“ผู้กำกับทำเอาผมเสียน้ำตาไปเยอะจริง ๆ ตัวละครทุกตัวมีความเป็นผู้ใหญ่ การแสดงเป็นธรรมชาติ ทำให้ผมจมอยู่ในเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบ และรู้สึกขึ้นลงไปพร้อมกับชะตากรรมของตัวละคร”
“สไตล์ภาพดูเรียบง่ายมาก แต่ทั้งการจัดองค์ประกอบและโทนสี เห็นได้ชัดว่าใช้ความพิถีพิถันไปไม่น้อย ละเอียดมากครับ”
“นักแสดงหญิงหลายคนมีฉากร้องไห้ที่ทำให้ผมสะเทือนใจมาก ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง ฉันเองก็รู้สึกเศร้าตามไปด้วย”
“ภาพยนตร์เรื่องนี้หยิบยกประเด็นทางสังคมที่น่าสนใจมากเรื่องหนึ่งขึ้นมา เป็นหนังที่คุ้มค่าแก่การนำไปขบคิดจริง ๆ”