บทที่ 126

บทที่ 126

อวี๋เหยาหยาวถูกคำชมหวานเลี่ยนของเสิ่นอี้ฉงทำเอาขำจนแทบลุกจากเตียงไม่ขึ้น

หลังกลับมาถึงโรงแรมในวันนี้ เจ้าซาลาเปาน้อยก็เอาแท็บเล็ตเครื่องเล็กของตัวเองยัดใส่มือเสิ่นอี้ฉง

เขาค้นทั้งเว็บไซต์สอนเขียนเรียงความออนไลน์ รวมถึงคำชมหวานเลี่ยนที่หาเจอในอินเทอร์เน็ตออกมาจนหมด จากนั้นก็ตบไหล่พ่อแล้วบอกให้พ่อเรียนรู้เอาไว้

จากนั้นเจ้าตัวเล็กก็ไม่สนใจพ่ออีกเลย วิ่งตรงเข้าไปซุกอยู่ในอ้อมแขนของอวี๋เหยาหยาวทันที

“พ่อครับ ถ้ายังเขียนไม่เสร็จ ก็ออกมาจากห้องดำไม่ได้แล้วนะ~”

เขาสูดกลิ่นหอม ๆ จากตัวหม่ามี้ ก่อนขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเธออย่างมีความสุข มุมปากเล็ก ๆ สีชมพูอ่อนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ

เจ้าซาลาเปาน้อยฉวยโอกาสยึดหม่ามี้ไว้คนเดียว

ส่วนเสิ่นอี้ฉงถูกไล่ไปอยู่มุมห้อง ถือกระดาษกับปากกาเขียน...เรียงความคำชมหวานเลี่ยน

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาเขียนอะไรแบบนี้