บทที่ 125

บทที่ 125

ตลอดทาง เฉินเฉียวรู้สึกว่าหนังตากระตุกไม่หยุด แม้แต่ตอนที่หลิงซวงโทรเข้ามา เขาก็ยังหงุดหงิดวุ่นวายใจจนไม่อยากรับสาย

เมื่อมาถึงตรอกเก่าในเขตชานเมืองตามสถานที่นัดหมาย เขาสวมหน้ากากอนามัยกับแว่นกรอบธรรมดา ดึงหมวกเสื้อฮู้ดขึ้นคลุมศีรษะจนมิด ก่อนรีบลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในร้านบะหมี่เล็ก ๆ ที่ไม่สะดุดตา

ทันทีที่ก้าวเข้าไป เขาก็เห็นอวี๋ซินเจี๋ยนั่งอยู่ตรงมุมร้าน

เธอดูซูบเซียวและหมดเรี่ยวแรงไปมาก ราวกับเป็นคนละคนกับครั้งแรกที่เขาเคยพบ

ตอนนั้นแม้เธอจะไม่ได้สวยนัก แต่ก็แต่งหน้าอย่างประณีต มีความสดใสแบบหญิงสาววัยรุ่น แถมเสื้อผ้าที่สวมใส่ยังเป็นแบรนด์แฟชั่นที่ตั้งใจเลือกมาอย่างดีแทบทุกชิ้น

แต่วันนี้ใต้ตาของเธอดำคล้ำ ผิวมันเยิ้มและเต็มไปด้วยสิว ต่อให้โบกรองพื้นหนาแค่ไหนก็ยังปิดไม่มิด

ทั่วทั้งร่างมีเพียงเสื้อโค้ตขนมิงค์สีดำตัวยาวคลุมอยู่ตัวเดียว แถมยังดูใหญ่เกินไปอย่างเห็นได้ชัด สีดำหม่นยิ่งขับให้ผิวของเธอดูซีดเซียวไร้ชีวิตชีวา

“เสื้อของแม่ฉันน่ะ ฉันใส่แล้วมันใหญ่ไปหน่อย”

อวี๋ซินเจี๋ยแสยะยิ้ม เหมือนจะสังเกตเห็นสายตาประหลาดใจของเขา