กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 122
ซีรีส์ภาพถ่ายธีม ‘เมืองเหล็ก’ ที่ทั้งเย็นชาและโหดร้าย อวี๋เหยาหยาวถ่ายทอดแววตาออกมาได้ดุดันอย่างยิ่ง แถมยังมีความโดดเดี่ยวและเวิ้งว้างแบบคนที่อยู่สูงเกินกว่าจะมีใครเข้าใจแฝงอยู่ในนั้น
แสงจากแผ่นสะท้อนตกกระทบบริเวณโหนกแก้มที่ไม่ได้สูงเด่นมากนักของเธอ แต่กลับขับให้ใบหน้าเล็กละเอียดงดงามนั้นดูมีโครงกระดูกที่คมชัดเป็นสันอย่างมีมิติ
แววตาของเธอเต็มไปด้วยพลังอย่างน่าตกใจ
ทั้งความรู้สึกเหมือนมีเรื่องราวซ่อนอยู่มากมาย ความรู้สึกเหมือนพื้นที่กำลังขยายออก และแม้กระทั่งความรู้สึกราวกับกาลเวลากำลังไหลผ่าน ล้วนถูกถ่ายทอดออกมาจากตัวเธออย่างชัดเจน!
“แบบนี้เหรอคะ?”
อวี๋เหยาหยาวถามอย่างถ่อมตัว
“สายตาของฉันต้องดุดันกว่านี้อีกไหมคะ? หรือว่าต้องดูเหมือนกำลังดูถูกมนุษย์ธรรมดามากกว่านี้?”
หูอี้เหวยถึงกับพูดไม่ออก
เขาแทบอยากยกมือขึ้นปิดแก้มตัวเองโดยไม่รู้ตัว