บทที่ 117

บทที่ 117

ภาพในจอมอนิเตอร์ถูกผนังด้านหนึ่งแบ่งออกเป็นสองฝั่ง

ฝั่งหนึ่งฝนตกกระหน่ำ ท้องฟ้ามืดครึ้ม ส่วนอีกฝั่งเป็นบรรยากาศอบอุ่นและเป็นกันเองภายในร้านกาแฟ

อวี๋เหยาหยาวสวมรองเท้าส้นสูง ผมสยายทั่วแผ่นหลัง ร่างกายเปียกโชกไปทั้งตัว

มือของเธอสั่นเทา ขณะล้วงหยิบไฟแช็กออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างที่หนังลอก จากนั้นก็ล้วงค้นไปทั่วตัว แต่กลับหาบุหรี่แม้แต่สักมวนไม่เจอ

แววตาของเธอว่างเปล่า ราวกับค่ำคืนที่ไร้แสงดาว

เธอมองออกไปด้านนอก มุมปากซีดขาวที่แห้งแตกถูกสายฝนทำให้ชุ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

หยดฝนเกาะอยู่บนขนตายาว รวมถึงผมหน้าม้ายุ่งเหยิง ก่อนจะชะล้างผ่านดวงตาดำขลับที่ทั้งร่วงโรยและว่างเปล่าของเธอ

แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่าง

ชายคนหนึ่งเดินผ่านเธอไป มีเพียงเงาด้านข้างพร่าเลือนปรากฏอยู่ในกล้อง เขาหลบฝนอยู่ใต้ชายคา พลางตบหยดน้ำบนตัว