บทที่ 67

บทที่ 67

ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำของอวี๋เหยาหยาวพลันแปรเปลี่ยนเป็นราวกับน้ำเชื่อมในโหลน้ำผึ้ง...ราวกับเพียงใช้ตะเกียบคนเบา ๆ ก็สามารถพันเกี่ยวเป็นเส้น ๆ ทีละชั้น รัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้าย ต่อให้เป็นแท่งเหล็กแข็ง ๆ ก็ยังอ่อนยวบกลายเป็นของนุ่มนิ่มได้ในพริบตา...

และสิ่งที่เธอมองเห็นอยู่ตรงหน้าก็คือบริเวณหน้าท้องของเสิ่นอี้ฉงที่เปียกชื้นเป็นบริเวณกว้าง เพราะเพิ่งอาบน้ำให้เจ้าซาลาเปาน้อยมา

เส้นผมสีดำของเขาในเวลานี้ก็ไม่ได้เรียบร้อยเหมือนปกติ แต่กระจายยุ่งอยู่เหนือดวงตาสีดำที่ร้อนแรงราวกับมีเปลวไฟ ข้างเส้นผมยังมีหยดน้ำที่ยังเช็ดไม่แห้งติดอยู่

แขนเสื้อของเขาถูกพับขึ้น เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนที่กระชับและแข็งแรง ตอนนี้มือข้างหนึ่งกำลังจับขาเรียวของเธอไว้ สายตาดุดันเสียยิ่งกว่าเธอเสียอีก ราวกับวินาทีต่อไปเขาจะกลืนเธอลงไปทั้งตัว ไม่เหลือแม้แต่กระดูก

“สามี...”

เธอสัมผัสได้ว่า บรรยากาศในวันนี้แตกต่างจากปกติ

ความร้อนค่อย ๆ แผ่จากปลายนิ้วที่กำลังลูบไล้เธอ แล่นขึ้นไปจนถึงสมอง...

ไม่นาน เธอก็ได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัวราวกับกลอง

นี่เรียกว่า ใจเต้นหวั่นไหว