บทที่ 37

บทที่ 37

ครอบครัว

เสิ่นอี้ฉงรู้สึกเหมือนมีบางอย่างสั่นสะเทือนอยู่ในอก

เขาไม่ได้ยินคำคำนี้มานานหลายปีแล้ว

ตั้งแต่เด็ก แม่ก็หนีออกจากบ้านไป ส่วนพ่อก็เอาแต่เดินทางไปทำธุรกิจอยู่ข้างนอก ในความทรงจำของเขาแทบไม่มีช่วงเวลาที่ได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวเลย

หลังแต่งงาน ภรรยาคนนี้ก็แทบไม่เคยพูดจาอ่อนโยนกับเขา หลังคลอดลูก เธอยังเป็นโรคซึมเศร้าและเอาแต่จมอยู่กับความคิดของตัวเอง

คำว่า ครอบครัว จึงกลายเป็นคำที่แปลกแยกที่สุดสำหรับเขา

จนกระทั่งมีลูกชาย เขาถึงลดความถี่ในการเดินทางไปทำงานลงอย่างมาก และกลับบ้านตรงเวลาทุกวัน

แต่จนถึงตอนนี้ ลูกชายก็ยังเล็กเกินกว่าจะเข้าใจหัวอกของพ่อ และยังอยู่ในวัยที่เอาแต่ซุกซนก่อเรื่องไปทั่ว

เสิ่นอี้ฉงหรี่ตาลง ท่ามกลางแสงไฟสลัวของโรงแรม เขามองเห็นใบหน้าด้านข้างอันประณีตของอวี๋เหยาหยาว รวมถึงริมฝีปากแดงที่กำลังยื่นออกมาเล็กน้อย